Północne wybrzeże hrabstwa Antrim, na zachód od Ballycastle, słynie z największej atrakcji turystycznej Irlandii Północnej, którą musi zobaczyć każdy, kto przybywa do tego kraju. Mowa o owianej legendami Giant’s Causeway – osobliwej bazaltowej formacji w kształcie ściętych kolumn.

Giant’s Causeway (Grobla Olbrzyma) po raz pierwszy została oficjalnie ogłoszona cudem natury w 1693 r. przez Royal Geographical Society. Te bazaltowe formacje skalne zyskały międzynarodową sławę dzięki romantycznym obrazom malarki Susanny Drury z Dublina, które w XVIII w. przemierzyły niemal całą Europę.

Romantyczny widok nie każdego jednak wprawiał w zachwyt. William Thackeray, utrudzony podróżą, najwyraźniej doznał rozczarowania: Przebyłem aż 150 mil, żeby zobaczyć coś takiego?!. Dzisiaj jego oburzenie byłoby z pewnością jeszcze bardziej szczere niż wtedy, gdy w 1842 r. mówił: Turysta nie zdąży opuścić hotelu tylnymi drzwiami, wychodzącymi wprost na Giant’s Causeway, a już otoczy go tłum przewodników. Grobla Olbrzyma nadal przyciąga turystów, chociaż nie zarabia się już na niej takich fortun jak w minionych stuleciach (zwiedzanie jest bezpłatne).

Giant’s Causeway jest jedyną na świecie tak osobliwą formacją. Tworzy ją 37 tys. czarnych bazaltowych kolumn: najczęściej sześcio-, rzadziej pięcio- i dziesięciościennych. Bazaltowe skały o tak niezwykłym układzie powstały w wyniku ogromnego podziemnego wybuchu wulkanicznego około 60 mln lat temu. Objął on obszar od dzisiejszego Causeway przez wyspę Rathlin do szkockich wysp Islay, Staffa i Mull. Ta sama eksplozja przyczyniła się na wyspie Staffa do powstania Fingal’s Cave (jaskinia Fingala). Ogromne masy płynnego bazaltu zostały wyrzucone na powierzchnię i zastygły w postaci wielościanów. Trudno jednak uwierzyć, patrząc na regularne kształty tych kolumn, że powstały w wyniku działania naturalnych procesów. Już bardziej prawdopodobnie brzmią wyjaśnienia podawane przez irlandzkie legendy.

Do dziś zachowały się dwie legendy o powstaniu Giant’s Causeway. Pierwsza to romantyczna, choć banalna historia miłości olbrzyma i olbrzymki. Ulsterski wojownik Fionn Mac Cumhaill (Finn McCool) zakochał się w kobiecie, która żyła na wyspie Staffa w pobliżu szkockiego wybrzeża (tu gdzie Grobla pojawia się ponownie). Zbudował więc wspaniałą groblę, a na niej drogę, by przenieść ukochaną na swoją ziemię. Kilka barwnych, raczej zmyślonych szczegółów tworzy aurę niesamowitości, jak na przykład próba oszacowania wzrostu Fionna na podstawie ogromnego kamienia, który ze względu na kształt został uznany za jego but. Wedle drugiej legendy Fionn zbudował sobie groblę, by przejść do Szkocji i stoczyć walkę na pięści z tamtejszym olbrzymem. Gdy zobaczył swego przeciwnika, stchórzył i umknął do domu w Irlandii. Żona otuliła go pościelą i ułożyła w potężnym łóżeczku dziecinnym. Kiedy szkocki olbrzym przybył w pościgu za Fionnem i ujrzał ogromne „dziecko Fionna”, to jego zdjął strach. Uciekł i nigdy nie pojawił się powtórnie, a uciekając, zniszczył za sobą groblę.

Do Giant’s Causeway najlepiej dojść od strony klifów, szczególnie w dżdżysty czy burzowy dzień, kiedy na błotnistej drodze łatwo można stracić grunt pod nogami. Oznakowana North Antrim Cliff Path, poprowadzona klifowym wybrzeżem, biegnie wzdłuż czarnego bazaltowego pasa Giant’s Causeway.

Centrum turystyczne w marcu 2000 r. strawił pożar, więc dziś mieści się w prowizorycznej siedzibie na szczycie klifu, czekając cierpliwie na decyzję władz dotyczącą swojej przyszłości. Można tu uzyskać cenne informacje o okolicy, kupić upominki nawiązujące do celtyckich tradycji i napić się kawy.

Tłum turystów podąża do Causeway ścieżką biegnącą wprost spod centrum turystycznego (10 min). Niektórzy korzystają z usług kursującego co 15 min minibusu, jedynego środka transportu dopuszczonego do ruchu na tej trasie, oczywiście z wyjątkiem rowerów. Najprzyjemniej jednak przejść drogą okrężną, liczącą ok. 3 km. Tuż za centrum turystycznym należy wejść na żużlową ścieżkę i udać się w kierunku kilku półwyspów, m.in. Weir’s Snout (Wrota Grobli), z którego można do woli upajać się widokiem Giant’s Causeway i przy okazji obserwować edredony i głuptaki białe, przylatujące tu z Ailsa Craig w Szkocji (prawie 50 km). Jesienią na północy czasami pojawia się na niebie zorza polarna.

162 stopnie prowadzą w dół, do poziomu morza i rozwidlenia ścieżki pod 12-metrowymi bazaltowymi kolumnami, znanymi jako Organ Pipes (Piszczałki Organowe). Wiele nazw nadali słupom przewodnicy, którzy proponowali swoje usługi podróżnikom w XVIII i XIX w. Jedna z formacji, Chimney Point (Czubek Komina), ma tak osobliwy wygląd, że załoga przepływającego tędy we wrześniu 1588 r. hiszpańskiego okrętu „Girona” była przekonana, iż widzi zamek Dunluce, w rzeczywistości położony parę kilometrów dalej na zachód. Hiszpanie liczyli na pomoc rezydujących w Dunluce MacDonnellów. Niestety, „Girona” roztrzaskała się o skalisty brzeg. Miejsce tragedii, tuż przed Chimney Point, nazwano Port-na-Spánaigh. Skarby z pokładu okrętu zostały wydobyte przez nurków w 1968 r. i niektóre trafiły do Muzeum Ulsteru w Belfaście. Dalsza eksploracja i rekonstrukcja statku nie dojdą do skutku z uwagi na silną erozję wybrzeża oraz ogromne koszty przedsięwzięcia.

Na wybrzeżu jest wiele okazałych jaskiń, niedostępnych od strony lądu. Należy do nich grota Portcoon o długości 135 m i wysokości 12 m, jaskinia Leckilroy, do której nie ma wstępu, oraz niezwykłych rozmiarów Runkerry – 210 m długości i 18 m wysokości.

Źródło: Onet.pl